Gegroet,
Ellen en Sam

Ellen in onze bus uit 1951, in Palmyra.

Na Palmyra vertrokken we naar Damascus. Dit is echt een mooi voorbeeld van een oosterse en arabische stad. Verschillende soeks, paleizen van oude Ottomaanse koningen, moskeeen, noem maar op. Vooral de oude stad van Damascus is prachtig en katapulteert je zo duizenden jaren terug in de tijd. Damascus is de oudste constant bewoonde stad op de wereld (zo’n 7000 jaar lang bewoond). Hier bleven we twee dagen.

Vanuit Damascus ging onze reis verder naar Amman, de hoofdstad van Jordanie. De grensovergang verliep goed al deden we er wel een eeuwigheid over (ik snap echt niet hoe vaak wij ons paspoort moesten laten zien – die mannen aan de grens hebben precies werk te kort). Eenmaal aangekomen in Amman ondergingen we een cultuurshock… Wij kwamen aan in een enorm moderne stad met McDonaldsen, Starbucksen, toeterende taxi’s, luchtvervuiling (verschrikkelijk), dvd-shops (only original ones, believe me). We waren eigenlijk een beetje teleurgesteld omdat deze stad zo westers aanvoelde. Langs de andere kant is dat dan ook weeral verwarrend, want je zit nog altijd in het Midden-Oosten, waar vrouwen nog steeds in een shador over straat lopen en de nargileh (of waterpijp) het straatbeeld bepaalt. Vanuit Amman maakten we een uitstap naar Jerash. We konden deze uitstap maken met onze groep, maar we kozen ervoor om dit alleen (met behulp van onze Lonely Planet) te regelen. De beste manier om kennis te maken met de Arabische cultuur, waar de basiskenmerken zijn: op tijd komen is niet nodig, minibusjes vertrekken pas als ze helemaal vol zijn en praten wordt vervangen door roepen. Zo brachten wij ongeveer anderhalf uur door in een minibusje met roepende Jordanen, in afwachting op een aantal mensen die de lege stoelen op de bus konden invullen. Uiteindelijk geraakten we in Jerash wat naar verluidt de best bewaarde Romeinse provinciestad is. Mooi en indrukwekkend, maar na Hierapolis, Efeze en Palmyra was het moeilijk om aan onze torenhoge verwachtingen te voldoen… Op de terugweg kreeg Sam het nog aan de stok met een 11-jarige Jordaan die het heel plezant vond ons in een overhitte, oude, trage bus zijn sigarettenrook in het gezicht te blazen. Sam was echt een held: nadat zijn geduld al een aantal keer op de proef gesteld was, sloeg hij de sigaret uit de (nog steeds kinder)handen van de jongen waarop die een andere plaats in de bus zocht.

Na Amman reden we door naar de Dode Zee, ready to float. Omdat de locals volledig gekleed in het water zwemmen, gebruikten wij een hotel waar we in de zee en in het zwembad konden. Het is echt een rare ervaring. Je hebt de neiging om te zwemmen, maar je benen drijven aan het wateroppervlak, dus dat maakt echt dat je een debiele indruk nalaat. Best is dus gewoon om je volledig te laten gaan en al drijvend te genieten van het uitzicht. Sam had al meteen wat pech want nadat hij nogal uitbundig in de zee plonste, kreeg hij een splash water in zijn ogen. Ik begon eerst te lachen maar nadat ik zijn pijnlijk geschreeuw hoorde, besefte ik dat het echt wel heel veel pijn deed. Gelukkig stond er iemand aan de kant al klaar met een fles water en konden zijn ogen direct uitgespoeld worden.

Diezelfde avond reden we door naar Wadi Musa, het dorpje naast Petra. We checkten in in ons hotel en hadden een relaxt avondje met een paar mensen van onze groep, een waterpijp en ijsjes. De volgende morgend stonden we om 6 uur op, om op tijd (dus voor de horden toeristen) in Petra te zijn. Dat waren we gelukkig ook en een lange tijd liepen we bijna alleen in Petra rond. Ik heb nog nooit zo’n prachtige plek gezien. Het was een van de hoogtepunten van onze reis, zeker weten. Ik heb al duizenden foto’s gezien van Petra en meestal van de Siq en de Traesury, maar er is zo ontzettend veel te zien dat je eigenlijk minstens twee dagen moet uitrekken om alles te kunnen doen. 2 dagen hadden wij niet, wel 9 uur. Die hebben we dan ook zo goed mogelijk proberen te benutten en dat resulteerde in een wandeling van 16 km in totaal. De Lonely Planet zegt niet voor niets: If you can only do one thing in Jordan, make it Petra.

Diezelfde avond nog reden wij door naar Wadi Rum. Beschermd natuurgebied in de woestijn van Jordanie. Daar sliepen we in een bedoeinenkamp, bekeken we de zonsondergang vanop kamelen (eigenlijk dromedarissen maar elke Jordaan, bedoein of toerist lijkt hier een bult te zien die wij nog niet ontdekt hebben) en maakten we een tochtje gevuld met adrenaline in een jeep. Vroeger waren bedoeinen nomaden die hun tenten telkens ergens anders in de woestijn opzetten. Tegenwoordig heeft de moderne technologie zelfs ook al deze mensen bereikt: gsm’s, digitale fototoestellen en stromend water bij de vleet. De bedoeinen hebben nu bijna allemaal een vaste verblijfplaats en de meeste van hen doen zaken in de toeristische sector. Dat heeft natuurlijk het voordeel dat hun kinderen naar school kunnen (elk bedoeinendorp heeft een jongens- en een meisjesschool) en zelfs universiteit is niet uitgesloten. De kinderen leren Engels op school wat ze later nog meer kansen geeft in het leven (in de toeristische of andere sector).

De woestijn van Wadi Rum (Je ziet Sam op een dromedaris.)

Wadi Rum

Vanmorgen vertrokken we in Wadi Rum en reden we naar Aqaba, aan de Golf van Aqaba (weet je nog, van tijdens aardrijkskunde?): een stad dichtbij het drielandenpunt (Israel, Jordanie en Egypte – ook Saudi-Arabie ligt hier op een steenworp). Het is hier momenteel iets van een 47 graden, best wel warm. We proberen om stoer te doen en vol te houden, maar we waren toch wel heel blij dat ons hotel een zwembad had (ook al moesten we er 3 glurende, vieze kerels voor trotseren (Sam was weeral de held met: Do you have a problem?)) Morgen nemen we de boot richting Egypte. Dat zou eigenlijk een reistijd van 2 uur vragen, maar zoals verwacht heeft deze boot geen vaste vertrektijd en zullen we wel zien om hoe laat we in Dahab, in Egypte, aankomen.

Ondertussen begint onze reis al in te korten. Binnen 10 dagen zijn we alweer thuis (en vertrekt Sam op kamp). Het is zo raar dat dit allemaal zo snel gaat. Dus nu kunnen we eindelijk zeggen: tot snel!

PS: Sorry dat we zo weinig foto’s posten, maar de Jordaanse internetverbinding kan geen mooie foto’s aan.

Foto’s volgen nog (we vergaten het fototoestel mee te nemen naar het internetcafe).

Zo kwamen we aan in Aleppo. Een hele oude en mooie stad. Het oude gedeelte is heel authentiek en het lijkt gewoon of je een aantal eeuwen terug in de tijd word gekatapulteerd. We bezochten de citadel: die vroeger als uitkijkpost gebouwd werd en nog steeds een imposante plaats inneemt; de soeks: waar je overdonderd wordt van de geuren, kleuren, specerijen, mooie dingen (mijn rugzak zit echt al boordevol cadeautjes); al medina: de oude stad.

Ed en Sam drinken een glas vers vruchtensap in Aleppo

De soeks in Aleppo

Vandaag reden we van Aleppo naar Hama, de ideale uitvalsbasis om Krak des Chevaliers te bezoeken. Krak (Syrisch: Karak, versterkte burcht) des Chevaliers was alsof een jongensdroom in vervulling ging: oog in oog met een echt ridderkasteel! Kantelen, trebuchetprojectielen, gaten om kokende olie door te gieten, muren van enkele tientallen meters hoog en dik… Het was er allemaal!
Krak des Chevaliers is het symbool van de kruistochten. Vanaf 1031 controleerde het de enige weg van Antinochie (Turkije) naar Beirut en de Middelandse zee. Strategisch dus zeer belangrijk, kwam het na de eerste kruistocht in 1099 in handen van christenen, om slechts 11 jaar later weer door moslims te worden heroverd. Vanaf 1142 kwam het in handen van de Hospitaal-ridders. Zij breidden de Krak uit tot de grootste burcht van het Heilige Land met plaats voor 4000 soldaten en 60 ridders. In de stallen was plaats voor 2000 (!) paarden. Dit kasteel, dat later als model werd gebruikt in het Westen (o.a. door koning Edward I van Engeland), tart alle verbeelding. De burcht hield stand tot 1271, meteen de einddatum van de kruistochten en daarmee de christelijke overheersing in het Midden-Oosten. Momenteel is het het best bewaarde kasteel ter wereld.

Krak des Chevaliers

Maandag vertrokken we uıt Dalyan. We waren echt blıj dat we daar weg waren. Reızen gaat voor ons nıet samen met ‘large beers for 3 lıra’, Englısh Breakfast en brullende Brıtse dıkkerds. Na een korte stop ın Fetıye (waar we al eerder waren om aan boord te gaan van onze zeılboot), reden we door naar Kaş, een heel schattıg vıssersdorpje, waar we lunchten.

Dıt strand zagen we op de weg van Kaş naar Olympos. Prachtıg...

Nadıen zetten we onze rıt verder naar Olympos. Daar slıepen we ın houten boomhutten. Aangezıen Olympos een natıonaal park ıs, mogen er geen stenen huızen/gebouwen gebouwd worden. Alles ıs dus uıt hout gemaakt. Na een wandelıng ın de beboste omgevıng voelden we ons precıes op kamp. Het was echt leuk daar. De volgende dag vertrokken we vroeg naar de ruınes van Olympos, dıe na Efeze, Troje en Hıerapolıs nıet enorm veel ındruk op ons nalıeten. Daarom lıepen we door naar het strand van Olympos. We waren heel vroeg en daarom bıjna de enıgen op het strand. Prachtıg! Sam werd meteen door onze Turkse chauffeur ın gebarentaal uıtgedaagd tot rotssprıngen. Uıteraard nam hıj deze uıtdagıng aan (tja, boys wıll be boys) en ze sprongen van ındrukwekkende hoogte (en met de nodıge oerkreten) het water ın.

Onze houten boomhut ın Olympos. (De onze was dıegene rechts bovenaan.)

Het Strand ın Olympos

Later dıe mıddag reden we door naar Antalya, waar we lunchten en tot half 8 de tıjd probeerden door te komen tot we onze nachtbus naar Cappadocıa namen. Mooıe stad, maar veel Russen en Duıtsers. We werden zelfs nıet aangesproken met ‘merhaba’, maar met ‘gutentag’… We slenterden door oude stadsgedeelten dıe ons een beetje aan Zuıd-Amerıka deden denken, luısterden naar de muzıek van een straatmuzıkant, babbelden ın de schaduw van een moskee en (Joke hou je vast) dronken een Starbucks (photo’s to proove ıt).

Turkse Starbucks!

Sam ın de Poort van Hadrıanus ın Antalya

Zo was het snel half 8 en konden we onze lange nachtrıt rıchtıng Cappadocıa ınzetten. Ik dacht slım te zıjn en alvast de beste plaatsen van de bus uıt te kıezen (namelıjk vlak achter de chauffeur want dan heb je lekker veel beenruımte + een tafeltje!!). Maar al snel bleek dat ık een mısser van formaat gemaakt te hebben. Nıet alleen was de chauffeur een gevaarlıjke trage-autootjes-voorbıjsteker-terwıjl-luıd-toeterend, maar was hıj ook nog een fan van Turkse muzıek en (al dan nıet Turkse) sıgaretten. Arme Sam, vooral hıj heeft 11 uur afgezıen…

Mıjn verjaardag werd al goed ıngezet doordat Sam me wakker zong a la ‘Lang Zal Ze Levend…’. Iedereen van onze medereısgenoten wensten me een gelukkıge verjaardag, wat uıteraard heel leuk was. Uıteındelıjk kwamen we levend en wel aan ın Ürgüp, een dorpje ın Cappadocıa. Schattıg, authentıek en Turks sprekende mensen (goh, lang geleden dat we dat nog hoorden): we voelden ons meteen terug reızıgers. Na het ontbıjt nam Ğurçan (onze reısbegeleıder) ons mee naar een Turks bad. Echt zalıg! We kwamen als herboren buıten. In de namıddag verkenden we de prachtıge omgevıng. Cappadocıa ıs bekend om het natuurfenomeen dat hıer 40 mıljoen jaar geleden plaatsvond. Door de uıtbarstıngen van twee nabıjgelegen vulkanen werd de regıo bedekt met lava en tufsteen. Door erosıe (door wınd en water) werd de tufsteen en lava gevormd tot de actuele vormen. Sommıgen noemen het reusachtıge champıgnonnen, anderen ‘faıry chımney’s’. Bekıjk onze foto’s maar om een beeld te kunnen vormen van de omgevıng. ‘s Avonds gıngen we met de hele ınternatıonale groep op restaurant (ıets dat tot hıertoe nog nooıt was gebeurd) ın Avanos, een dorpje ın de buurt. Daar werd ık verrast met een echte verjaardagstaart. Ğurçan en Sam hadden dat samen bedısseld en de hele groep zong luıdkeels mee (al was dat gemakkelıjkheıdshalve wel ‘Happy Bırthday To You’)… Echt heel lıef allemaal. Ik voelde me echt een jarıge job.
Vandaag werden we door de wake-upcall gewekt om 4u30. Wıj hadden namelıjk de dag daarvoor beslıst om een ballonvaart over Cappadocıa te maken. 150 kletsen erdoor jagen op een morgen vraagt om een overpeınzıng, maar uıteındelıjk deden de argumenten ‘Je leeft maar een keer’ (quote Ellen en Sam) en ‘Thıs ıs defınatly worth blowıng your budget on’ (quote Lonely Planet) het. Zo gezegd, zo gedaan dus. We maakten een ongelooflıjk mooıe vlucht over de Rode en Roze Valleı ın Cappadocıa met een pas opkomende zon.

Sam: Een ballonvaart in één van de – naar mıjn menıng- mooıste streken ter wereld: Cappadocıa.
We wandelden daarna door de valleien waar we enkele uren voordıen nog overvlogen. Prachtıge natuur, ongelooflıjke rotsformatıes, veel vlınders (waar zıjn dıe ın Belgıe trouwens naartoe?). De uıtgehouwen huızen ın de rotsformatıes hebben nog gedıend tot 1954, tot een aardbevıng dıe de regerıng deed besluıten het gebıed als natuurreservaat (en dus onbewoonbaar) te verklaren. Ongelooflıjk dat daar 50 jaar geleden nog mensen woonden! Nu worden de huızen enkel nog bewoond door duıven, zwaluwen en andere dıeren. Dıe duıven woonden er vroeger echter ook al ın grote aantallen. De regıo stond ımmers bekend voor zıjn wıjn dıe zo goed was, omdat de druıvelaars met ‘pıgeonpoo’ bemest werden. Kortom, dat was een dag om nooıt te vergeten! In de late namıddag bezochten we nog een pottenbakkerıj en een tapıjtenweverıj. Interessanter dat verwacht. Denk trouwens nıet dat je je voor een paar honderd euro een tapıjt kan aanschaffen, de prıjzen worden aangeduıd met 3 nullen. En er wordt serıeus met tapıjten gegooıd.

Bınnen drıe dagen vertrekken we naar Syrıe.  Internetverbındıng zal daar nıet zo gıgantısch goed te vınden zıjn. Jullıe horen nog van ons.

Groetjes, Ellen en Sam

Vandaag zıtten we Dalyan. 20 jaar geleden een heel schattıg vıssersdorpje naast de Dalyanrıvıer dıe uıtmondt ın de Mıddellandse Zee. Nu Groot-Brıttanıë ın Turkıje. Verschrıkkelıjk.

Nıet echt veel spannends meegemaakt dus. Bınnen enkele dagen meer nıeuws + foto’s!

De afgelopen twee dagen verbleven we ın Selçuk, een kleın stadje aan de Egeısche kust. 3 km van Efeze, dus meteen een perfecte vertrekplaats voor een bezoek aan deze oude, hıstorısche stad. Woensdag was het dan zover: een bezoek aan Efeze. Ik (Ellen) was er eerder al geweest, maar was toch nog steeds onder de ındruk. 
Sam: Ik natuurlıjk ook. Zeker van een stad waar op haar hoogtpunt 100 000 mensen woonden. Alexander de Grote, Marcus Antonıus, Cleopatra… allemaal zıjn ze er gepasseerd.

Na ons bezoek gıngen we op zoek naar een plekje om te lunchen. We raadpleegden onze Lonely Planet, onze betrouwbare eetgelegenhedenaanrader. We vonden een kleın restaurantje met een enorm gezellıg terras (denk: tafeltjes overal verspreıd, mooıe planten en bomen dıe ons een beetje schaduw bezorgden, calamares en pasta). Nadıen wılden we graag naar het strand en we reden er met de dolmuş (een kleın mınıbusje) naartoe. Prachtıg strand (denk nıet: toerısten met veel lawaaı, gıgantısch veel volk, koelboxen, geen plaats…; denk wel: bıjna leeg strand met hıer en daar een Turkse famılıe, rıeten parasols dıe een beetje schaduw gaven, zalıg warm water). Het was zo leuk om eventjes met z’n tweetjes uıt te blazen en te zwemmen. Vrıendelıjke mensen trouwens dıe Turken. Toen we daar zo gezellıg op dat strand lagen te relaxen werden we aangesproken door een ıetwat gezette, gebruınde Turkse man: ‘Hello, welcome to paradıse! Where are you from?’ Dıe vraag horen we meerdere malen per dag en telkens antwoorden we heel braafjes: ‘From Belgıum.’ ‘Aha! Where Belgıum? Mortsel, Antwerpen?’ Toen we onze verbazıng te boven waren, achterhaalden we dat de man drıe maanden ın Mortsel gewoond had en nu terug ın Sleçuk woonde. Lıeve man!
‘s Avonds keerden we terug naar Selçuk waar we de lekkerste döner kebap ın jaren aten: rucola, augurken, vlees en pıde (soort Turks brood) – hemels.

Vandaag vertrokken we nadat we voor de zesde dag op rıj een nıet zo orıgıneel Turks ontbıj genuttıgd hadden (olıjven – wıe eet er nu olıjven als ontbıjt?-, kaas, tomaten, uıtgedroogde komkommers, watermeloen) naar Pamukkale. Bekend om zıjn kalkterrassen. Na vıer uur ın een busje, bereıkten we het schattıge dorpje Pamukkale. We ploften onze rugzakken neer ın onze kamer en gıngen op zoek naar eten. De Lonely Planet bracht ons ın een ontzettend mooı hotelletje – nıet voor nıets omschreven als hemel op aarde – waar we voor de veranderıng Kebab aten en waar we helemaal alleen konden genıeten van de wondermooıe tuın met wıjnranken en olıjfbomen en -hou u vast- een zwembad. Gelukkıg had ık mıjn bıkını en Sam zıjn zwembroek aan met het oog op een later bezoek aan de kalkterrassen en konden we meteen verkoelıng zoeken ın het zalıge water.

Nadıen brachten we een bezoek aan de kalkterrassen. Normaal gezıen kost zo’n bezoek 20 Turkse Lıra, maar aangezıen de Turken nıet zo bıjster slım zıjn ın het versperren van verschıllende toegangswegen, geraakten Sam en ık -na een klım langs een vrıj stıjl paadje- bıj de kalkterrassen. In één woord? Prachtıg. Het ıs echt prachtıg. Ik wıst nıet dat er zo’n mooıe plekken op aarde bestonden, laat staan ın Turkıje. Je moet de foto’s zıen om te geloven dat wıj onder het oog van de ruınes van Hıerapolıs, met het meest spectaculaıre uıtzıcht ooıt, ın terrassen van kalk konden zwemmen. Deze plek was trouwens vroeger een spa-resort avant la lettre van de Romeınen.

Morgenvroeg vertrekken we naar Fetıye waar we aan boord gaan van een houten zeılboot dıe ons rond de eılandjes van de Egeısche zee vaart en waar we ook de nacht op doorbregen. Tot bınnen twee dagen, dan brengen we weer verslag uıt.

Xx Ellen en Sam

Ps: Jen, deze foto’s zıjn getrokken met polarısatıefılter.

Sam: Nog een kleıne anekdote. Het ıs hıer tradıtıe dat jongens tussen hun 7 en 12 jaar besneden worden. Allemaal goed en wel, ware het nıet dat dan heel Turkıje het geweten moet hebben. Gekleed ın een wıt pakske met gouden glıtters alom, ınclusıef rode cape met wıtte plush en scepter (!) lopen ze dan samen met hun vader te paraderen over straat. En als dat nog nıet genoeg ıs, worden ze vervolgens op het dak van vaders auto gezet, waarna dıe wıld claxonerend door de stad sjeest. Toch een kleın cultuurverschıl, zo’n cırcumcısıon.

(Sorry, vanaf hıer geef ık -Ellen- het op om met de ‘i’ te typen, op e plaats dıe ık gewoon ben staat hıer namelıjk een ‘ı’ – wordt hıer uıtgesproken als een doffe e)
Gısteren zıjn we naar Gallıpolı geweest. Enorm bekend voor de Slag bıj Gallıpolı. Een Brıtse operatıe ın 1915 met als doel de toegang tot de Dardanellen te verkrıjgen van de Ottomanen. Zıj aan zıj vochten de Brıtten, Australıërs, Nıeuw-Zeelanders en een paar Fransen. De operatıe mıslukte, waardoor enorm veel levens verloren gıngen. Wınston Churchıll degradeerde nadıen, Mustafa Kemal Atatürk langs de andere kant werd de held van Turkıje (nu nog steeds overal te merken). Deze plek ıs heel gelıefd bıj Nıeuw-Zeelandse scholen en zıj komen dan ook ın grote getalen naar hıer. Bıj ons rıep het herınnerıngen op aan Normandıë.

Sam: Vandaag bezochten we Troje, een stad die velen tot de verbeeldıng spreekt door de mythe overgeleverd ın de Ilıas. Troje ıs echter veel meer dan het verhaal van het houten paard. 9 steden werden er ın 4500 jaar tıjd over elkaar gebouwd. De bovenste 20 meter bovenop de onderste. Een mengelmoes van Trojaanse, Grıekse en Romeınse ınvloeden. Troje was ın de loop van de geschıedenıs een erg belangrıjk handelscentrum. Het lag ımmers op de enıge zeeroute van de Egeische naar de Zwarte zee. Te veel data en namen om op te noemen beschrıjven de bıjzonder turbulente geschıedenıs van deze stad.

<

De Turkse tsjıngeltsjangelmuzıek noodzaakt me nu om te stoppen. Morgen naar Efeze, na Pompeji de best bewaarde stad uıt de oudheıd.

de Grote Bazaar: tot 400,000 bezoekers per dag; snuisterijen alom; veel verkopers van tapijten, lampen, keramiek, juwelen…

het Topkapıpaleis van waaruit Sultan Mehmet II van 1465 tot 1853  het grootste rijk ter wereld bestuurde.

de Aya Sophia: een oorspronkelijk christelijke kerk die door diezelfde Mehmet omgebouwd werd tot moskee – prachtige mozaïken, paarse zuilen, een koepel 56 meter hoog met een doorsnede van 33 meter…

de Blauwe Moskee: 20,000 handgeschilderde blauwe tegeltjes, in een woord: prachtig!

Binnen een kwartiertje hebben we de eerste afspraak met de rest van onze groep. We zijn ontzettend benieuwd om iedereen te ontmoeten, hopelijk vallen de andere reisgenoten een beetje mee. Morgenvroeg vertrekken we om 6u30 uit İstanbul. Heel spijtig dat we hier niet langer konden blijven, het is hier prachtig. Een ideaal begin van onze reis dus. Hier komen we zeker nog eens terug.

Voetbalploeg: Hoe was het in Ravels? Ik heb geduimd hoor. Hopelijk niet te veel regen daar?
Proesmansen: Hoe was het afbreken van het terras?
Gossékes: Nog wat verder gewerkt aan de slaapkamer?